Geschreven door Christine Klauszová

Een van de hoogtepunten van de zomercursus, namelijk het avondeten bij een gastgezin was veel leuker dan verwacht – zeker voor mij.

Ik denk dat het niet overdreven zou zijn als ik zeg dat het avondeten bij een gastgezin iets was wat de meeste vragen, zorgen, verwachtingen en daarna onderwerpen om erover te praten onder de studenten heeft opgeroepen. We vroegen ons al dagen voor het bezoek samen af wat een geschikt cadeautje voor iemand die je niet kent is, hoe raar zou het zijn als we geen gemeenschappelijke onderwerpen zouden vinden en wie de mensen eigenlijk zijn.

De dagen hier gaan snel dus opeens stond ik op het parkeerplaats in mijn (bijna) laatste verse T-shirt op mijn gastgezin te wachten. In de volgende momentje zat ik al met de anderen in een mooi huisje wijn te drinken. Eten, drinken, praten, praten, drinken, eten, praten… zonder vreemde stilte of onaangename momenten. De avond loopt gewoon snel door en op eens was ik terug op de home met een goed gevoel en de neiging om deze ervaring met iemand te delen.

Ik wilde iemand vertellen hoe leuk het was en we praatten met de anderen door elkaar over onze verschillende maar in het algemeen heel positieve ervaringen met dit op de eerste blik vreemd bezoek.

 

Advertenties